About Books Fotoalbum Feed back Aduo files
ЭГАМ РАҲИМНИ ЭСЛАБ...

УСТОЗ ОТАНГДАН УЛУГ

ШОИР НАЗМИДА ВАТАН МАДҲИ

ЎНИҚ ҚАЛБ

ОТАМИЗ ҲАҚИДА

ШЕЪРИЯТ БОГИДА БИР ГУЖУМ

УСТОЗ ОТАНГДАН УЛУГ

Донишмандлар, яхши номнинг умри соний, яъни иккинчи умр деганлар. Шундай умр халқимизнинг шоир фарзанди Эгам Раҳимга ҳам насиб қилди. У азим гужумларни ўстирган табаррук тупроқда кўкарган гужум эди. У ўзини ўстирган халққа хизмат қилди, азиз юртини жисм аро жондек суйиб, доим шарафлаб ўтди. Қалбининг ҳароратини, элга муҳаббатини оташин мисраларга сингдириб, бизга қолдириб кетди. Яшашга дахлдор шеърлар жарангида шоирнинг юраги дукиллаб уриб туради. Эгам Раҳимнинг шеърлари шундай шеърлардир, юраги эса уришдан тинмайдиган, ҳарорати сўнмайдиган юракдир.
Эгам Раҳимнинг замондоши, ҳамкасби, шогирди сифатида устоз ижодига хос икки хислатни алоҳида таъкидламоқчиман.
Биринчидан, Эгам Раҳим майдачи эмас эди. Катта ва керакли гапни айтарди. У даврнинг катта воқеалари оғушига шўнғиб кириб, энг долзарб мавзуларда ёзарди. Иккинчидан, энг ҳозиржавоб ва йигирма иккилар, илк қишлоқ мухбири образлари, темир йўл қурилишининг бадиий лавҳаларини усталик билан чиза олган катта шоир эди. Минбарга чиқса, жўшқин шеърлари билан қалбларга илҳом бағишларди.
Шоир ижодига хос яна бир муҳим хусусият шуки, у халқ ҳаёти билан мустаҳкам боғланган эди, жонли фактлар, конкретлилик, равонлик шеърлар таъсирчанлигини оширар, одамларни ўзига тортарди.
Эгам Раҳимнинг вилоятда матбуотни ривожлантиришга қўшган ҳиссаси айниқса, салмоқли. Журналист кадрларнинг катта қисми унинг дарсхонасида таҳсил кўрди. Биз, журналистлар, шогирдлар азиз устозни ҳамиша ҳурмат-эҳтиром билан эслаб, унинг хотираси олдида бош эгамиз. Ижодда ғоявийликни, давр билан ҳамнафасликни, ҳозиржавобликни ундан ўрганганмиз. Касбга меҳр-муҳаббатни, юртимиз шарафини қанотли сўзлар билан улуғлашни, Ватанга, халққа садоқат билан хизмат қилишни муҳтарам устоз Эгам Раҳимдан ҳали-ҳануз ўрганамиз.

Фозил ЗОҲИД,

шоир.

 

УНУТИЛМАС КУНЛАР

Булут қоплаб кўм-кўк осмонни,
Изғирин ел эсди қирғоқдан,
Элни кезиб ўртади жонни,
Келган хабар Хўжайли ёқдан.
Қирғоқдаги жардан йўл олган,
Мунгли садо водийга кетди.
Қора рамкаларга ўралган
Саҳифалар қўлма-қўл ўтди.
Қалбни тилиб элда мунгли куй,
Кулбаларга бош урганидай,
Совуқ хабар кирди уйма-уй,
Бўрон туриб сел юрганидай.
Она ўғлин уй тўридаги
Суратини кўриб йиғлайди.
Келин етим қолган қизининг
Сочларини ўриб йиғлайди.
Ота олиб қўлга ҳассасин,
Чиқиб кетди уйдан боғига,
Гўё ҳозир ўғлининг саси,
Чалингандай чол қулоғига.
Эсон-омон сафардан қайтиб,
Эшикларни қоқаётгандай.
Боғ тўрида ашула айтиб,
Гулга кулиб боқаётгандай.
Келиб ариқ томонга, ўтиб,
Ҳовуч-ҳовуч сув ичди қониб,
Қизчасини эркалаб ўпиб,
Гўдаклардай кетди қувониб...
Чопонини ўйнаб осилган.
Набираси бўлди хаёлни.
Юрак-бағрин ўртаган, тилган
ўам қамради қайтадан чолни.
— Ота, ачам қачон гаяди?
— Акангми, тез келади, қизим.
— Ота, менга на апгаяди?
— Кўп-кўп нарса, жоним, юлдузим.
Савол билан кўмди қизалоқ,
Бағри бийрон, хун бўлган чолни.
Йиғи келди тиқилди томоқ,
Кўрарга кўз борми бу ҳолни?!
Шу ёнган, шу куйган чоғида,
Оиланинг кенг қучоғида,
Набираси Дилдор ҳуснида,
Боғда пишган анор ҳуснида,
Ариқ бўйи, этакларида,
Гулнинг ғунча-куртакларида,
Келинчакнинг сўлғин юзида,
Рафиқанинг юрак сўзида,
Ҳаммасидан Жуманиёзи,
Қулоғидан кетмас овози.

ўамни ютди, ютди аламни,
Дард қуритди кўздаги намни.
Набирасин кўтариб олиб,
Дилда қайғу торини чолиб,
Юрди кўча эшиги томон,
Жудолик дард, жудолик ёмон.
Ҳамма ёқ жим. Баргларни ўйнаб.
Куз шамоли ғир-ғир елади.
Чанг кўтариб катта сой бўйлаб,
ўамгин-ғамгин ўйлар келади.
Набирасин кўтариб қўлга,
Чол боради толлар оралаб.
Интилади тўзонли йўлга —
Юраётган сафларга караб.
Шу сафларда қизчанинг кўзи.
Йўл-йўлакай тутди саволга
Набирасин айтган ҳар сўзи,
Ништар бўлиб қадалди чолга.
— Ота, ачам қани кўрсатинг,
— Ачам нечун гирмайди уйга.
Набирага жавоб ахтариб.
Чол шўнғийди хаёлга, ўйга...

ҳамма шеърларни кўчириб олиш
Copyright Эгам Раҳим
Created by "ARSENAL D"